گفته های يک مرد غمگين

امروز بازم دلم گرفته اما بیشتر از پیش این ابیات   ناقابل تقدیم شما باد

سفر من

 

وقت آن شد که دگر بر غم دل  چاره  کنم

سر  به  سحرا  بنهم  مرغ  دل  آواره  کنم

کاخ  تزویر  فرو  ریزم  و  سرمست  شوم

یوسه ای  از لب  آن ساقی میخواره کنم

فارغ  از  پند  مدرس  شو م و  قال   کتاب

دفتر ود رس و قلم رت همه بیکاره    کنم

سینه  بشکافم  و  از  معدن  کردار   خدا

جرعه ای نوشم و یکسر همه تن پاره کنم

قصر   فردوس  نخواهم  غم  جنت  نخورم

من  که  صد شعبده  دوست  به یکباره کنم

فاتح  از زهد  تو  هیجم  دم  امیدی نیست

بعد از این قطع  سخن با  همه بد کاره کنم

 

فصل رهایی

 

فصل  آن  شد که دکر با همه بیگانه شوم

با  غم  خویش در  امیزم  و هم خانه شوم

اسب   امال   بتازم   به   فراسوی    عدم

لشکر  حسن   براندازم  و  فرزانه    شوم

خطبه  عیش  بخوانم  غم  دل  تازه  کنم

وانگه  از  توطعه  عشق  تو  دیوانه   شوم

رنج  مجنون  نبرم   حسرت   لیلی  نخورم

خویش در خویش روم باز چو افسانه شوم

یاد   فاتح    مکن    ای   زاهد    آلوده  نظر

فصل  آن شد که دگر  راهی  میخوانه شوم

 

سلطان علی(سید محمد)

س    سریر عشق را سلطان ، صمیم دین علی باشد

        کتاب   دوست   را پایان ،عزیز  دین  علی  باشد

ی     یغین  پیغمبرم  دانست ، کاو درمان  هر دردیست

        غدیر    آمد    که  بنماید،  امیر   دین علی  باشد

 د     دلیل   روشن   هستی  ،سوار   مرکب    مستی

        به  تبریکش بزن  دستی، که میر دین علی باشد

 م     مرا  آندم   که   از خوار ،  ندای   عیش   زد   داور

        به دل  بنمودم  این باور ، که شاه دین علی باش

 ح    «حریم  عشق  را درگه  بسی   بالاتر از عقلست»

        مدار چرخ   را سامان   ،صفای   دین   علی باشد

م      مرا  چشم   سائلها    ،  سُرور    ا هل   ساحلها

         ضیاء   دیدة   طاها  ،  انیس   دین  علی   باشد

 د      دلم  در  گودی  مجمر  ، سرم  مر هون  یک ساغر

         به جان پیمودم   این باور  که  فخر دین علی باشد 

 

 

 

************

 

«گفته بودم تو بیایی غم د ل با  تو  بگویم»

«چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیا یی»

 

حافظ«ع»

 

توبیایی   که من از لعل لبت خون  به بر آرم

به بر آرم تن از این خاک غمین چون تو بیایی

تو بیایی که  من از بطن زمین باز به در آیم

به درآیم من ازاین جان و جهان چون تو بیایی

 

فاتح

/ 2 نظر / 31 بازدید
نفيسه

هوالمحبوب....سلام..ممونم که منو شرمنده کردين و سر زدين....سوده جان خيلی از وب لاگتون تعريف می‌کرد.....نوشته‌های غمگين‌ديشبتونو خوندم....چيزی به‌ذهنم نرسيد..جز اينکه بهاری باشيد ولی دلتون بارونی نباشه

صنم

سلام...*يه چشم هميشه بايد توش اشک باشه وگرنه ميسوزه ...يه دل هميشه بايد توش غم باشه وگرنه ميشکنه ...يه لب هميشه بايد روش خنده باشه وگرنه زود پير ميشه ...يه کبوتر هميشه بايد عشق پرواز داشته باشه وگرنه اسير ميشه ...يه صورت هميشه بايد شاد باشه وگرنه به دل هيچ کس نمی چسبه ...يه ديوار هميشه بايد به يه تير تکيه کنه وگرنه ميريزه ...يه قلب پاک هميشه بايد به يه نفر ايمان داشته باشه وگرنه فاسد ميشه.. ...يه جاده هميشه بايد انتها داشته باشه وگرنه مثل يه کلاف سر در گم ميشه ...يه قناری بايد به خوش آوازيش ايمان داشته باشه وگرنه ساکت ميشه..